AI-agenttransacties: als software zelf geld gaat uitgeven

Lang was software een hulpmiddel: een mens besloot, de software voerde uit. Bij een AI-agent verschuift dat. De agent krijgt een doel, een budget en een aantal kaders, en zet daarbinnen zelf de stappen die nodig zijn — inclusief het doen van een betaling.

Het geld blijft van de opdrachtgever. Wat verandert is het moment waarop een mens beslist: niet meer per transactie, maar vooraf bij het verlenen van het mandaat en achteraf bij de controle. Die verschuiving vraagt om een andere manier van vastleggen.

In de praktijk lopen deze betalingen zelden via een reguliere bankrekening. Vaker gaat het om stablecoins vanuit een wallet: continu beschikbaar, in kleine bedragen af te wikkelen en programmeerbaar. Daardoor kan een agent handelen zonder dat een bankproces ertussen zit.

Voor de administratie betekent dat: geen bankafschrift als vanzelfsprekende bron, maar on-chain transacties die zelf moeten worden geduid. Wie welke wallet beheert en welke sleutel de agent gebruikt, is daarmee een administratieve vraag geworden.

Een mandaat is pas beheersbaar als het technisch begrensd is: een maximum per transactie en per periode, een lijst met toegestane tegenpartijen, en een geldigheidsduur die afloopt in plaats van onbeperkt doorloopt.

Gebruik bij voorkeur een aparte wallet met een beperkt saldo voor agentactiviteit, gescheiden van de wallets waarin het overige vermogen staat. Een agent heeft nooit een seed phrase of herstelzin nodig; werk met begrensde of intrekbare autorisaties.

Leg per handeling vast welk mandaat gold, wie dat verleende, welk adres tekende, welke tegenpartij is betaald, welk bedrag en tijdstip het betrof en op grond waarvan de agent tot die keuze kwam.

Zonder die log is een reeks kleine betalingen naar wisselende adressen achteraf niet te verklaren — niet richting een accountant, en niet richting een bank die vraagt naar herkomst en bestemming van middelen.